กลับมา ซื้อตั๋วรถไฟ... บางครั้งการได้ทำอะไรอย่างอิสระ โดยไม่ต้องแคร์ใครเนี่ย มันโคตรเจ๋งเลยว่ะ ว่ามั้ย? บล็อกนี้ เขียนขึ้นมา เพื่อใช้เป็นยาระบายอ่อนๆของตัวเอง ไม่มีอะไรมากไปกว่า การได้เขียนเรื่องที่อยากเขียน บ่น ในสิ่งที่อยากบ่น โดยไม่ต้องสนใจใคร . . . เอาเป็นว่า ขอเปรียบบล็อกนี้เป็นตั๋วรถไฟแล้วกัน แต่ตั๋วรถไฟที่ว่าเนี่ย มันเป็นตั๋วที่ยังไม่ระบุจุดหมายและปลายทาง ไม่มีวันหมดเขต ไม่มีวันหมดอายุของบัตร แค่มีไว้สำหรับให้ถืออยู่ในมือ แล้วรู้สึกอุ่นใจ ว่า "ยังไงกูก็ได้ไปแน่" ที่สำคัญ จุดประสงค์หลักของมันคือ การเปรียบเสมือนได้เดินทาง ออกไปจากโลกที่วุ่นวาย โลกที่เต็มไปด้วยความน่าเบื่อหนาย โลกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง โลกที่บ่อยครั้ง ก็ยากจะเข้าใจ และบ่อยครั้ง ก็ดูจะเข้าใจง่ายจนเกินไป จนคล้ายจะทำให้ขาดความตื่นเต้น ลุ้นระทึกในการค้นหา . . . หวังใจอย่างยิ่งว่า ตั๋วใบนี้... จะเป็นยาระบายอ่อนๆชั้นดี ไม่มาก ก็น้อย!

Comment

Comment:

Tweet